Emre Saraçoğlu ile Radyoda Müziğimiz Çalıyor’u konuştuk - Radyo BALFM -

Radyo BALFM –

Emre Saraçoğlu ile Radyoda Müziğimiz Çalıyor’u konuştuk

01.04.2020
55

Içtimaî aradan söyleşimizde bugün Emre Beyefendi ile birlikteyiz. 70’lerin en hoş devirler olduğunu düşünüyor Emre Saraçoğlu. Radyoda Müziğimiz …

Emre Saraçoğlu ile Radyoda Müziğimiz Çalıyor’u konuştuk

Içtimaî aradan söyleşimizde bugün Emre Beyefendi ile birlikteyiz. 70’lerin en hoş devirler olduğunu düşünüyor Emre Saraçoğlu. Radyoda Müziğimiz Çalıyor ismini verdiği romanından eski Türk sinemaları, naif müzikler geçiyor. Daima bu his. Sanırım şu günlerde bu türlü hissetmeye muhtaçlığımız var. Öyleyse fona nostaljik en sevdiğiniz şarkıyı alın, bir de kahve, söyleşimizin tadını çıkarın. Radyoda Müziğimiz Çalıyor’un iki kişisel karakteri ile tanışın. Muharririni tanıyın. Ve müzikler daima olsun…

Artık söyleşimi düzenlerken fonda Selvi Boylum Al Yazmalım dönüyor. Sineması de çok şık değil miydi? Nostalji deyince sanırım birinci aklıma o düşüyor. Sizde radyoda hangi müzik çalıyor?

#evdeyimokuyorum


KENDİMLE İLGİLİ SAYISIZ ŞEYİ YAZARAK KEŞFEDEBİLİYORUM

– Emre Saraçoğlu kimdir? Kendini nasıl anlatır?

79 Samsun doğumluyum, orada büyüdüm; ortaöğrenimimi orada tamamladım. Üniversiteyi Ankara Üniversitesi Muhabere Fakültesi Film Televizyon Bölümü’nde tamamladıktan sonra İstanbul’a yerleştim, uzun yıllar metin muharriri olarak çalıştım. KATZZE isimli butik bir porselen markam bulunuyor, dizaynlarıyla ilgileniyorum. Sakin, bazen şaşırtıcı noktada kararlı, bazen ne yapacağına bir türlü karar veremeyen, okumayı, izlemeyi, dinlemeyi seven, romantik olduğu kadar gerçeklerden kopmayan biriyim. Sefalı olduğum kadar hüzünlü olduğumu da söylerler. Balık burcuyum, gerisini  az çok iddia edebilirsiniz.

– Yazmaya nasıl başladınız? Yazmak sizin için ne söz ediyor?

Yazmak benim için günlük koşuşturmanın dışında, kendimi samimi olarak tabir edebildiğim, süreci yorsa da güzel gelen, düzgün hissettiren bir aksiyon. Yazmaya üniversite yıllarında başladım, yazıp attığım bir güruh şeyden sonra kitap yazmaya karar verdim.

İnsan her gün yaşadıkça, okudukça, yeni şeylere şahit epey büyüyor, bu kalemine de yansıyor. Yazmayı bu yüzden de kıymetli buluyorum. Kendimle ilgili sayısız şeyi yazarak keşfedebiliyorum.

– Bir yazma rutininiz var mı?

Sabah saatlerinde, velev çok erken. Öğlene kadar, günlük işler ağırlaşmadan… Her gün oturup yazamasam da haftanın sınırlı günleri kesinlikle yazmaya çalışıyorum. Yazmak boş vakit bulduğunda değil, daima olarak yapıldığında mana kazanan, kendini bulan bir edim. Ne yapıp edip yazmak durumunda hissediyorum kendimi, öteki türlü metinden kopmaya başlıyorum.

– Evet yazarken nasıl bir Emre var? Gündelik hayattan uzaklaşan Emre’yi görüyor musunuz?

Sakin görünen; lakin başı karışık bir Emre var. Olağanda de başım karışıktır, kitap süreci başlayınca düzgünce karışıyor başım. Sakinleşmek ve sadeleşmek için daima notlar alıyorum, etrafıma yapıştırıyorum, unutmamaya, notların başımı meşgul etmemesine çalışıyorum. Günlük hayattan uzaklaşmak güçlükle olsa da en azından üç saat boyunca yazıyorum, arınma üzere, telefonun sesini kapatıp, içtimaî medyaya hiç bakmadan, velev gazete bile okumadan yazmak düzgün hissettiriyor.

KİTABA ISMINI VEREN MÜZIK, ASLINDA OKURLARIN AKLINDAN GEÇEN MÜZIK

 

– Radyoda Müziğimiz Çalıyor, 2. romanınız. 70’lere sürükleyici bir yolculuk yaptırıyorsunuz? Yazarken nasıldı? Yolda önünüze neler çıktı?

Yazarken bir güruh şey öğrendim. Kitap yazmayı sevmek için bir sebep daha bana kalırsa. Hiçbir şey yola çıktığınız üzere bitmiyor. Çok şey öğrenerek, çok takıla tökezleye; fakat daima ahir yeterli hissederek, “İyi ki yazdım!” diyerek geçen bir mühlet oldu. Karakterlerin içine girdikçe de öteki katmanlar buluyorsunuz. O karakterin neden o denli yaptığını ya da yapmadığını çözmeye çalışıyorsunuz. Birilerini anlamak için daha uygun bir yol olamaz diye düşünüyorum. Sıkı bir empati antrenmanı üzere bana kalırsa kitap yazmak.

– İnsanın aklına artık bu romanı açacağım ve nostaljik müzikler dinleyeceğim diye düşüyor. Tamam, tahminen de yalnızca benim aklıma düştü. Lakin siz yazarken bence çok müzik dinlediniz, sahih mu? Kitaba ismini veren o müzik hangisi?

Ben sıradanda de bu stil müzikleri dinleyen, seven biriyimdir. Kitap için özelikle dinlediğim bir şey olmadı. Kitap yazarken lafsız müzik dinlemeye çalışıyorum, aksi halde kitap yazarken laflara takılıp ne yazacağımı unutuyorum. Kitapla eş giden mahsusen bir müzik yok; ancak okuyanlar bana motamot söylediğiniz üzere kitapla birlikte daima eski müzikler geldi aklımıza dedi. Zira o devri çoğumuz eski sinemalardan ve sinemalara eşlik eden müziklerden biliyoruz. O devir aklımıza gelince müzikler da birlikte geliyor velev istemez. Kitaba ismini veren müzik, aslında okurların aklından geçen müzik… Benim aklımda bir müzik var; fakat onu sonlandırmak ve bir müziğe bağlamak istemedim.

– Kahramanımız Handan Leyla nasıl bir karakter? Onu kurgularken esin kaynağınız neydi?

Handan Leyla güçlü bir karakter. Aslında bir anti-kahraman da denilebilir. Var olmak için gereken neyse yapmış, oyunu kuralına nazaran oynamış biri. Lakin vakti gelince çekilmeyi de bilmiş, hayatı kavramış bir bayan. Ne yaptığının bilincinde olmuş. İstemese de yaptığı şeyler olmuş; lakin hizmet için yaptığını bilmiş… Aşkta şansızlıkları olmuş; fakat yıldızlar çok kendilerine dönük olduklarından aşk hayatlarının keyifli olması pek beklenemez. Handan Leyla da o denli biri. Onu kurgularken hususî biri yoktu aklımda. Bir yıldız vardı ve sevdiğim, sevmediğim özellikleri onun kişiliğinde ete kemiğe büründürdüm.

ŞAYET AKLINIZDA DAIMA KİTABINIZ, KARAKTERLERİNİZ VARSA ASLINDA İLHAM DA GELİYOR

 

– Evet sormak istiyorum, neden 70’ler? Hususî bir sebebi var mı?

70’li yıllar benim ferdî olarak çok sevdiğim bir periyot. Bana kalırsa Türkiye’nin ve velev yerkürenin son hoş periyodu diyebilirim. Ruhu, müzikleri, plastik anlayışı, moda duygusu olarak da severim. O yılları yaşamadım, yalnızca sinemalardan, kitaplardan okudum, izledim. Tahminen de o sinemalardan aldığım duyguyu sevdiğim için o yıllara bir sempatim vardır; lakin bir devirde yaşamak isteseydim o yılları seçerdim.

– Romanda bir öbür karakterimiz, müellif. Bu türlü kitaplarda daima merak ederim, müellif bu karaktere kendinden ne kadar yüklüyor, kendini ne kadar açık ediyor diye? Bu soruyu artık size yöneltsem…

Aslında muharrirler, kitaplarındaki tüm karakterlerde mevcuttur, az ya da çok herkesin kanında müellifin izi bulunur. Kimi çok açık eder, kimi açık etmez; lakin kitabın muharririni az çok tanıyorsanız kim olduğunu, hangi karakterin arkasına gizlendiğini kolaylıkla bulabilirsiniz. Ben sevdiğim, takip ettiğim, kişisel hayatını bildiğim muharrirleri, kitaplarında daima bulurum ve bunu keşfetmek çok bâtın bir haz verir. Ben Radyoda Müziğimiz Çalıyor’un roman şahsı olan yazarda oldukça bulunuyorum. Benzeri yazı süreçlerinden geçmiş bireyleriz.

– Fakat?

Fakat o benden daha kararsız biri, etrafa nazaran şekillenen biri, kendi kararları konusunda biraz zayıf bir karakter. Fakat kitabın ahir kendini bulma konusunda şık bir adım atıyor.

– Romanda her bir kısım, bir müelliften ya da şairden alıntı ile başlıyor. Onları neye nazaran seçtiniz? O kısmı en yeterli onlar mı anlatıyordu, yoksa sizin için kişisel isimler mi?

O alıntılar hem çok sevdiğim muharrirlerin kitaplarından, hem de o kısmı en yeterli anlattıklarını düşünerek seçtim. Roman yazmak uzun bir süreç olduğu için, gayrı kitaplar da okuyorsunuz ve başınızda daima romanınız oluyor. Bir kitap okurken, aklınızdakine mütenasip duyguyu buluyorsanız çabucak kullanmak üzere kenara ayırıyorsunuz… Bu alıntılar da bu türlü gelişti roman yazım sürecimde.

– Nasıl bir yazarsınız? O birinci cümleyi bulduktan sonra gerisi gelir mi, yoksa dağınık mısınız? İlham perisine inanır mısınız mesela?

İlham perisine inanmam, çalışmaya inanırım. Kitabınızla yaşamaya, onu aklınızda daima top üzere çevirmeye inanırım. Şayet aklınızda daima kitabınız, karakterleriniz varsa zati ilham da geliyor. Lakin bu onunla çok yatıp kalktığınız için doğal olarak geliyor bana kalırsa. Hiç beklemediğiniz anlarda çıkageliyor ve çok da memnunluk verici oluyor.

CINSLER KONUSUNDA TAKINTILI BİR MUHARRIR DEĞİLİM, NASIL HİSSEDİYORSAM O DENLI YAZIYORUM

 

– Handan Leyla, romanın ahir kendi kaleminden bir kısma şöyle bir başlık atmış: “Sadece kitabımın değil, hayatımın en hoş sahifesi.” Sizin bu kitapta o denli bir kısmınız var mı?

Benim için en hoş kısım, Handan Leyla’nın konuttan kaçıp kendini bulmak için yollara düştüğü kısımdır. Orayı çok severek yazdım. Hem aklımda eski Türk sinemaları vardı hem de birinin kendini gerçekleştirmek üzere başladığı bir süreci önemsediğim için.

– Birinci romanınızı bundan 9 yıl evvel yazmıştınız: Alaturka-Kırık Gönül Müzikleri. 2. roman için neden 9 yıl ara verdiniz?

Uzunca bir araydı evet, zira yazmam değil okumam gereken bir periyot olduğunu düşündüm birinci kitabımdan sonra. Okuyacak her hengam çok kitap var elbette; fakat o periyot yalnızca okumak istiyordum. Oldukça ağır çalışıyordum ve yazmak için ne vaktim ne de kendimi verebilecek bir durumum vardı. Kitap yazmak büsbütün kendini adamakla ilgili, ağır bir süreç. O sürece girmeden yazamıyorum. Radyoda Müziğimiz Çalıyor, bir güruh şeyin ağırlaştığı bir periyotta, kendisi geldi ve güya kendini çetinle yazdırdı. Kitabın başına oturup yazmak için istek duyuyordum. 2 yılda tamamladım.

– Pekala birinci roman bir polisiye idi. Artık ise bir aşk romanı. Üçüncü romanınız bir gayrı tıpta olabilir mi demek bu? Üçüncüyü yazmaya başladınız mı?

Başladım, heyecan duyduğum bir metin oluyor. Benim için nasıl başlarsam o denli gidiyor. Şayet içime sinmiyorsa yazdıklarım, sonrası da gür gelmiyor. Cinsler konusunda takıntılı bir müellif değilim, nasıl hissediyorsam o denli yazıyorum. Esasen hayattaki çabucak her şey için kısıtlanıyoruz, kitap yazarken özgür olmak istiyorum. Kendi kendimi bir tıpla kısıtlamak istemeden, ya da bunu yazarsam şu anlaşılır demeden yazmak istiyorum ve yazıyorum.

Damla Karakuş: Teşekkür ederim.

Emre Saraçoğlu: Teşekkür ederim.

*

Damla Karakuş

Instagram:

ETİKETLER: , , , ,
BİR YORUM YAZIN

ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.