‘En vahim virüs cehalet’ - Karantina Sohbetleri: Ayşe Kulin - Radyo BALFM -

Radyo BALFM –

‘En vahim virüs cehalet’ – Karantina Sohbetleri: Ayşe Kulin

27.03.2020
37

Müellif Ayşe Kulin kısa bir vade evvel kalça ameliyatı geçirmiş meskeninde dinleniyordu. Fizik tedavi, nekahat derken birden koronavirüs salgını …

‘En vahim virüs cehalet’ – Karantina Sohbetleri: Ayşe Kulin

Müellif Ayşe Kulin kısa bir vade evvel kalça ameliyatı geçirmiş meskeninde dinleniyordu. Fizik tedavi, nekahat derken birden koronavirüs salgını patladı ve Kulin’in hanede kalış müddeti de uzadı haliyle. Sağolsun bizi kırmadı ve hem salgına dair tasavvurlarını paylaştı hem de okuduğu kitaplarla bizlere ilham oldu.

Merhabalar Ayşe hanım. Nasılsınız, nasıl geçiyor bu karantina günleri, evdesiniz sanıyorum..

Evet, ameliyat sonrası nekahate bir de korona yasağı eklendi.

Çok geçmiş olsun.. Çetin oluyor mu, yardım alıyor musunuz bari? Kalça ameliyatı eza yaratabilir bazen.

Yok benimki çok başarılı geçti. Fizik tedavinin yararı büyük!

Nasıl geçiyor evet karantinada hayat? Bir gününüzü tanım etmenizi istesem..

Eşim ve ben 65 üstü olduğumuz için mesken hapsindeyiz. Ameliyat sonrası yardıma gelen kişi hafta sonu hanesine dönüyor. İnternet üstünden alışverişi öğrenmekle meşgulüz fakat biten ilaçlar nasıl alınacak, orası meçhul. İnsan özgürlüğün ve sağllığın kıymetini bu türlü hadiselerle takdir ediyor!

Haklısınız, bu karantinanın en büyük öğretisi tahminen de bu oldu. Çalışabiliyor musunuz pekala, ve şayet çalışıyorsanız ne var tezgahta?

Şu an tezgah bomboş. Büyük emekle yazılan son kitap “Her Noktada Kan Var”, fuarların iptali ile son darbesini de yedi. Ben yalnızca okumak, müzik dinlemek ve düşünmekle yetiniyorum…

Neler okudunuz şu son günlerde, tahminen mesken mahpusu yaşayan başkalarına de ilham olur…

Başucumda Roderic H Davison’un “Osmanlı-Türk Tarihi (1774-1923)” isimli kitabı, elimde ise Jenny Erpenbeck’in “Gidiyor Gitti Gitmiş” isimli, günümüzün göç derdiyle ilgili dehşetli bir roman var. Birinci kitap yüzelli yıla yayılan kazanımlarımızın nasıl heba olduğunu gözüme sokuyor, başkası ise günümüz medeniyetinin, uygar diye hayran olduğumuz garbın perperişan halini. Velhasıl beni umarsızlığa garkeden 2 kitapla boğuşmaktayım.

BUNDAN DA DERS ÇIKARAMAZSAK…

Bu salgınla ilgili hisleriniz neler? Bir muharrir olarak ne düşündüğünüzü çok merak ediyorum akıllıcası. Bu global salgının, bu fevkalâde bunalımın akabinde uygarlık yeni bir yan alır mı, insanlık nasıl dersler çıkarır, ya da çıkarmalı dersiniz?

Bundan da ders çıkaramaz isek zati yok olalım ki bari tabiatın ve varlıkların geri kalanı kurtulsun. Bu virüs nasıl türedi onu bilmek beni aşıyor ancak sistemin muhakkak değişmesine işaret ettiğini görmemek için kör olmak lazım.

Sizce Türkiye nasıl bir test verdi bu bunalımda? Hükümet gerçek adımları, sahih devranda atabildi mi?

Bunalım kapıya dayandığında, paniği önlemek için şeffaf olamadı ancak akıllıca işleri yaptığına inanıyorum, en azından gayret harcadığını düşünüyorum. Mevcut hükümetin en vahim virüsün cehalet olduğunu idrak etmesi gerekiyor. Cehalet koca Osmanlının çöküşünde başat etkenlerden biriydi. Genç Cumhuriyet marazlara, yoksulluğa olduğu kadar cehalete de savaş açmıştı lakin kökünü kazımayı başaramadı. Her türlü berbatlığın üstesinden bilinçle, bilimle, eğitimle gelinebileceğini idrak etmesi için önünde bir imtihan var bir de ders var. Camileri kapattılar yalanını yıllarca haykıranlara camileri mecburen kapatmak nasip olmaz mı? Bu bir ilahi derstir bence. Siyaseti yalana dolana başvurmadan da yapabiliriz. Halk da daha eğitimli ve bilinçli olsa (italyanların da bir farkı yok aslında) daha hafif atlatılabilecek bir bela bu kadar yıkıcı olmazdı. Ben devletimde alınan önlemleri tarafında buluyorum, dilerim tepe noktaya bir an önce geliriz ve inişe geçeriz, fakat düzgün bir ders de almış olarak!!!

UTANMA HISSIMIZI NE DEVIR YİTİRDİK?

Bu arada siz de toplumsal medyada ya da televizyonlarda gördünüz tahminen, 65 yaş üstü vatandaşlara sokakta tuhaf bir muamele başlamış durumda. Bazıları işi aşağılamaya dek vardırıyor, meğer onlar bu illetin müsebbibi değiller, tersine en çok korunması gereken şahıslar… Bu anlaşılmaz muamelenin sebebi ne sizce, neden topluluk bu türlü garip yansılar veriyor?

Bu müddette hiç seyretmediğim tv programlarına da göz atar oldum. Yemek müsabakalarından moda programlarına kadar her birine katılan gençlerin, hanımların, beyefendilerin ve malumat müsabakalarına katılan münhasıran genç kişilerin cehaletine, şirretliğine, bayalığına ve hakkaniyetsizliğine şaşırıp kalıyorum. Biz ne ara bu hale geldik, utanma hissimizi ne ara yitirdik? Sanki oğullarımıza anacım, kızlarımıza babacım demeye, ağabeyleri abla, ablaları abi diye çağırmaya başlamamızla mı bu kadar mantık dışına taştık, ne dersin Emrah?

Tahminen de… Tüm bu yaşadıklarımızdan bir roman çıkar mı sizce? Size bu manada ilham veren şeyler de oldu mu bu süreçte?

Beni her geçen gün daha 1 karamsarlığa sürükleyen hikayelerle dolu geçti yeni yıl. Savaşlar, hengameler yetmedi bir de virüs çıktı başımıza! Şu anda yalnızca sağ ve sağlıklı kalmaya çalışıyorum. Korona Günlerini yazacaksam, buna gereksinimim olacak.

Çok teşekkür ederim bu şık söyleşi için.. umarım sıhhatle atlatırız bu günleri. Okurlarınıza bir bildiriniz olur mu buradan?

Konutta oturacak aklı selimi olanlar Ela Başak Atakan’ın “Bir Şifa Bağımlısının İtirafları”nı okusunlar, çok sefalı ve düşündürücü bir kitap. Hepinize sıhhat dilekleri ve sevgiyle.

Çok teşekkürler.. görüşmek umuduyla…


ETİKETLER: , , , ,
BİR YORUM YAZIN

ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.