Şebnem Akarsu ile birinci kitabı İçimdeki Yolcu’yu konuştuk - Radyo BALFM -

Radyo BALFM –

Şebnem Akarsu ile birinci kitabı İçimdeki Yolcu’yu konuştuk

25.07.2020
74

İçimdeki Yolcu bir birinci kitap. Şebnem Hanım, İclal Aydın Kitap Kulübü’nün bir üyesi. Çıktığı seyahatlerden sıcacık anıları, içinden taşanları …

Şebnem Akarsu ile birinci kitabı İçimdeki Yolcu’yu konuştuk

İçimdeki Yolcu bir birinci kitap. Şebnem Hanım, İclal Aydın Kitap Kulübü’nün bir üyesi. Çıktığı seyahatlerden sıcacık anıları, içinden taşanları yazdığı bir deneme bu. ‘Ben bir seyahat müellifi değilim’ diyor ve ekliyor:Yolun bana hissettirdikleri ve benden öte yaşanmışlıkların izleri bana seslenmediği sürece bir şey yazamıyorum.’ Seyahat ile ortasında bir bağ geliştirmiş. Konutundayken daima eşsizmiş üzere gelen hislerini, fikirlerini bir de bu seyahatlerde gözlemlemiş. İşte bu röportaj o müşahedelerin süzgecinden geçti.

Keyifli okumalar…

ÖMRÜM BOYUNCA DAIMA YAZMAK İSTİYORUM

 

– Şebnem Hanım merhaba. Bu daima birinci sorum ve karşılıkları için heyecanlandığımı söylemeliyim. Şebnem Akarsu kimdir? Ulaşılanın dışında hisleri ve kalemiyle, kendi gözünden kendini nasıl anlatır?

Çok teşekkür ederim, samimiyetle yansıtılan bir heyecanın birebir formda bende de karşılık bulduğunu söyleyebilirim.

Şebnem Akarsu, eski vakitlerde memleketler arası bir bankada üst seviye yönetici, şimdilerde bir turizm şirketi kurucu ortağı ve özünde bir bayan seyyah. En kalabalık vakitlerinde dahi yüreğine sakladıkları, yeterli ki benimle ve yanımda dedikleri ile var oluşunu sürdürüyor. İçinde anne Şebnem, aşık Şebnem, evlat Şebnem, dost, yaren Şebnem mevcut. Hepsinin paydasında ise, her birine yoldaş olabilmek ve o denli kalabilmek…

Yollarda hayli ve yol aldıkça özünde hiç tamamlanamayacak eksik tarafları ile yüzleşen ve fazlalıklarını da yollara bırakan bir yolcu aslında. Kendi çemberinin çapından öte ömürlerle karşılaştıkça insan olabilmenin ve kalabilmenin acısını idrak etmeye uğraş eden, üniversal sevginin hamurunda yoğrulmaya ve kendi mayasındaki değişim ve dönüşümü anlamaya baş yoran, bir bayan olarak dünyaya geldiği için hayatın kendisine minnet duyan bir insan evladı.

– Yazmaya ne vakit ve nasıl başladınız?

– Ya sonra?

– Yazma rutininiz nedir?

Şimdilerde artık yazmayı günlük rutinlerim ortasında vakit ayırarak, üzerinde belirli bir disiplin ve süreklilik sağlayarak yerine getirmeye çaba ediyorum. Ömrüm boyunca daima yazmak istiyorum çünkü.

YAZMAK, YOLA ILIŞKIN OLMA VE SEYAHATIN KENDİSİNİ BERABERİNDE GETİREN BİR SÜREÇ BENİM İÇİN

 

– Şimdilerde olağanlaşma sürecinde olsak da, malum sıkıntı bir süreçten geçiyoruz. Pandemi süreci sizin için nasıl geçti/geçiyor?

Pek doğal ki yerleşiklik benim beklediğim, planladığım, hayal ettiğim vakitte ve şekilde gelmedi. Turizm dünyada alt üst olan sektörler ortasında birinci sırada. On yıllık alın terimiz için var gücümüzle emek veriyoruz. Lakin alt üst olmayı kabullenebilmek de, yeniden tekrar devam edebilmek de ‘yolda olmanın’ bir lütfu ve yolda olmak aralıklar ortası gitmek üzere bir zaruret taşımıyor.

Ben yeniden yoldayım. Öyle hissediyorum.

Yerleşikliğimde, yuvamda, içimde yol alıyorum…

Sonuna kadar hissediyorum, tadını çıkarıyorum, üretiyorum.

Emin olduğum tek gerçeklik var ki;

Bu da geçecek.

Her şey üzere.

İyi üzere.

Kötü üzere.

Var oluşun binbir hali üzere.

Nelerin farkına vardım üzere büyük laflarım yok.

Vardığım yerlerdeyim.

YOL’un şimdiki vakte ilişkin yerleşik hal ve durumunun hakkını vermeye çalışıyorum.

Yolun sonunu düşünmeden.

Yaşamaya devam ediyorum.

Hepsi bu.

– Bu süreç yazarlığınızı besledi mi, yoksa şöyle bir durmak isteyenlerden misiniz?

Yolda olma halinin yerleşiklikte de bir devinimi var. Durduğu ve kaldığı yerde de yol alabiliyor insan. Yazmak yola ilişkin olma ve seyahatin kendisini beraberinde getiren bir süreç benim için. Hasebiyle bu devir de kendi içinde yazmaya dair ne varsa besleyerek devam ediyor.

Şunu da ekleyeyim olağan, gezmek için yeni rotalarınız var mı şu an?

Pandemi olmasaydı geçtiğimiz dört ayda daha evvel gitmediğim ve çok görmek istediğim yollarım vardı. Mısır, Vietnam, Kamboçya, Kuzey Tayland, Phuket. Ne vakit mümkün olacak bilemiyorum; ancak hayal etmesi bile hoş şimdilik. Bunun dışında memlekette gitmeye başladığım ve gideceğim birçok yol var önümde. Temkini bırakmadan ve gerekli tedbirleri alarak yollarda olmaya devam edeceğim umarım.

… SEBEP MEVT VE AŞK’TIR


– Bizi birinci kitabız ‘İçimdeki Yolcu’ buluşturdu. Nedir bu kitabın yazım sürecinin kıssası?

 

Yazılarımı bir yere toplamamı ve bir kitap haline getirmemi isteyen birçok dostum vardı, sağ olsunlar. Benim de her vakit bu türlü bir niyetim bulunuyordu. Bir gün, bir yerde, vakti gelince bizatihi olacak diyordum. Yazıyordum daima. Tüm yazıları bilgisayarda bir ortaya getirmem bile oldukça vaktimi aldı.

– Siz bu içinizdeki seyahati birinci ne vakit, nasıl keşfettiniz? Kurumsal ömrünüzden da bu keşfin çabucak akabinde mı ayrıldınız?

Benim kendi konfor alanımı terk etmeme ve kurumsal hayattan ayrılmama sebep Vefat ve Aşk’tır. Babamın mevti, eş vakitli yaşıyor olduğum boşanma süreci ile birlikte tekrar düştüğüm aşk hali. Tüm bunlar mevcudiyetimi sorgulamama ve yolumu topyekun değiştirmeye karar vermemin görünen en güçlü nedenleri oldular. Hayata dair belirlenmiş itimat alanından çıkmak alışılmış ki hiç kolay olmadı. Kabukları teker teker sıyırmak ve içinde yıllardır yaşayadurduğun kozadan başını çıkarabilmek. Dünya benden ve yaşadıklarımdan ibaret değilmiş diyebilmek. Kimliklerini, etiketlerini ve hepsinin etrafını kalın kalın sarmaladığın ego zırhından sıyrılabilmek.

– Çocukları da barındıran ‘Ailemle Geziyorum’ seyahatleri düzenlediniz değil mi? Neler yaptınız bu proje kapsamında? Ya da öbür neler yaptınız?

Biz ailece yollarda olmayı seviyoruz. Eşim de bir turizm şirketi sahibi. Uzun yıllardır ailece yollarda şunu fark ettik ki, çocuklara yaşadıkları kenti, ülkeyi ve dünyayı anlatma gayesinde olan bir oluşum yok. Hayatın yoğunluğu ve koşturmacası içinde sonlu vakit dahilinde en dolu vakit bir AVM’de ya da her şey dahil otellerde geçirilir anlayışı o denli benimsenmişti ve dayatılıyordu ki, bunun İçin bir şeyler yapılması gerek diye düşündük. 4-5 sene evvel birinci olarak ‘Önce yaşadığın kenti tanı’ ideolojisi ile ‘Anne Çocuk gezileri’ başlığı altında hayata geçen proje, sonrasında evvel çekirdek ailelerin ve sonra da geniş ailelerin ilgisini çekmeye başladı. O denli hoş geri dönüşler almaya başladık ki…

Bu ilgi ve talep bizi hem çok umutlandırdı hem de projenin geliştirilmesi gerektiğini doğruladı. Bunun üzerine aile olarak daima yollarda olmamız, eşim ile bu projeye birlikte güç vermek isteğimiz üzerine iki turizm şirketi bu ortak projede bir ortaya geldi ve Ailemle Geziyorum ismi altında İstanbul, yurtiçi ve yurtdışında özgün programlar dahilinde yol almaya başladı. Pandemi devri ile orta verdiğimiz bu sürece gerekli tüm tedbirleri alarak Adatepe İda Blue’da Agustos ayında sonlu sayıda ailemiz ile gerçekleştireceğimiz Tabiat Programımız ile geri dönüyoruz.

– Pekala İclal Aydın Kitap Kulübü ile yollarınız nasıl kesişti?

Çok sevdiğim arkadaşım Derya Özel, neden yazılarını İclal ile paylaşmıyorsun dedi ve bu sürece aracılık etti. İclal ile biz birbirimizi şahsen tanımıyorduk; lakin gıyaben tanışıyorduk. Bir akşam oturdum, tüm kayıtları ona yolladım. Sonraki sabah beni aradı. Şebnemcim yazılarını çok beğendim. İclal Aydın Kitap Klubü olarak basmak istiyoruz dedi. Süreç bu biçimde başlamış oldu. Sevgili İclal bildiğiniz üzere çok özel ve değerli bir ruh. Kitap haline gelip de elimize alana dek görünmez elini sırtımda sürekli hissettim. Birlikte akışta olabilme halimizi daima koruma ettik. İclal beni değeri benim için tarifsiz olan sevgili editörüm Tolga Meriç ile bir ortaya getirdi. 7-8 ay boyunca çok bedelli bir yol arkadaşlığını paylaştık birlikte. O benim için her vakit bir editörden çok daha fazlası oldu. Kişiliği, deneyimi, yaklaşımı ile her söze bedel kattı. İçimizdeki yolcuların buluşma hali ile çok keyifli ve verimli çalıştık birlikte.

YAZMA SÜRECİ BIZATIHI BAŞLIYOR VE DEVAM EDİYOR

 

– Birinci kere gezdiğiniz bir yerde siz yeni keşifler için neler çağırır? Gezerken notlar mı alırsınız örneğin yazmak için?

Ben bir seyahat muharriri değilim. Bu bahiste ülkemizde çok kıymetli yayınlar gerçekleştiren muharrirler var. Hasebiyle gittiğim yer birinci de olsa tekraren gidiyor da olsam, yolun bana hissettirdikleri ve benden öte yaşanmışlıkların izleri bana seslenmediği sürece bir şey yazamıyorum. Kendimi bir yola çıktığımda kesinlikle bir şeyler yazarak dönmek zorunda hissetmiyorum. Yolun bana verdikleri ve benden aldıkları, var oluşa dair bildirileri ya da işaretleri var ise, yazma süreci tabiatıyla başlıyor ve devam ediyor. Burası ile ilgili her giden bir şeyler yazıyor, sen de yazmalısın diye hislerimi ve fikirlerimi kâğıda kaleme dökemiyorum. Lakin içimde bir yerlerde hakikaten var olan bir şeyler var ise, yazı da gerisinden geliyor.

– Kitapta çok hoş fotoğraflar da var. Öykülerinizi yazarken fotoğrafların yardımı da oluyor mu?

Fotoğrafların hiç biri profesyonel çekim değil. O denli olmasını ve görünmesini hiç istemedim. Yazdıklarımın hiç biri hazırlanmış, kurgulanmış, planlanmış bir sistemin modülleri ve notları değil iken, kitaba koyacağımız fotoğrafların da asıl kıssadan kopup gitmesine ve yazıların önüne geçmesine ve bir toplumsal medya yayını üzere görünmesine müsaade vermedik. Hepsini spontane anların ve unutulmaz yaşanmışlıkların kareleri olarak gerçek manada yolun tüm hislerini içinde var eden imgeler halinde kitaba eklemeye uğraş ettik.

Fotoğrafların tamamı beni çok yeterli tanıyan, beni ben üzere yansıtan, yollardaki beni bilen, birlikte yol aldığım yol arkadaşlarım ve yoldaşlarım tarafından çekilen kareler. Hiç biri profesyonel kameralar ve teknolojik olarak ileri seviyede makinalar ile çekilmedi. Yoldaydık, hissediyorduk ve anı ölümsüzleştiriyorduk. Yazıları yazarken ya da bittikten sonra da o satırların ruhunu en çok içinde taşıyan kareleri seçerek kitaba eklemeye karar verdik.

BAYANIN BAYANLA SEYAHATI VE BİRBİRİNE YOLDAŞLIĞI SINIRSIZ BİR DÜNYAYI İÇİNE SIĞDIRABİLMEKTİR

 

– ‘Yolun Kadınları’ isimli küçük hikayenizi çok sevdim. Şu cümle bilhassa: ‘Bir bayanın ‘Ruhuma şifa’ diyebildiği bayanları olmalı bu hayatta.’ Bu cümleyi size kurduran hisler üzerine konuşalım mı biraz?

Bayanın bayanla seyahati ve birbirine yoldaşlığı sınırsız bir dünyayı içine sığdırabilmektir. Bir öyküden bin kıssaya erişmek, sonra tek bir öyküde yine buluşmak ve kavuşmak üzere. Evet, bir bayanın, ruhuma şifa diyebildiği bayanları olmalı bu hayatta. Bayanın yanında, ardında diğer bir bayanın gücünü, yüreğini ve varlığını bütünüyle hissetmesi kadar eşsiz bir şey yok zira. O denli bir güçtür ki hissettirdikleri, dünyanın altı üstüne gelmiş olsa ‘Evelallah, bunun da altından kalkarız biz!’ dedirtirler beşere.

Ben yollarımın birçoğunu bu türlü bayanlarla paylaştım. Paylaştıkça çoğaldım. Öykülerimiz birbirinden ne kadar farklı olsa da acımız, sevincimiz ortak en nihayetinde. Bunu fark edebilmek ve birbirine ayna olabilmek inanılmaz bir zenginlik.

– Tekrar de beni aslında en çok ‘Yol Seni Senden Tekrar Yaratır’ ismini verdiğiniz yazınız etkiledi. Üzerine düşündüm diyebilirim. Pekala siz seyahatlerinizin sizden yeni bir Şebnem ortaya çıkardığını düşünüyor musunuz?

Evet değiştim, dönüştüm, evirildim ve devam ediyor. Yol seni değiştirmeye gözünden, bakışından başlar zira. Gözündeki eskimiş bağlardan, mühürlerden, damgalardan kurtulursan yol seni senden yine yaratacaktır. Şayet yola kendini var olduğu hali ile götürmeye devam edersen, yolunu da değiştirsen, daha evvel hiç gitmediğin bir yere de gitsen, yollar karşına daha evvel hiç görmemiş olduklarını da çıkarsa işte gözün ve niyetin birebir kalmışsa sonunda cennet bahçesine de varsan geceleri uykusuz kalmaya devam edersin.

Bir yola gittim hayatım değişti diyemem, o denli bir şey oldu ki ben farklı oldum da diyemem. Çünkü yolda olmak hiç bitmeyecek bir süreç, hiç tamamlanmayacak bir döngü. Yavaş yavaş oluyor her şey. Lakin oluyor, ne olduğunu da hayatın kendisi sana gösteriyor, sen ne dersen de.

YOLA DAİR NE VARSA, SIRRI İÇİNDE GIZLI

 

– Gezip gördüğünüz yerler ortasında birinci üçe giren yerler nereler? Buralarda sizi en çok etkileyen neydi?

Hindistan, Moğolistan, Etiyopya ve Mardin. Her birinin hayat seyahatime tesiri için birer kitap daha yazabilirim, çünkü çok derin izleri var üzerimde. Lakin hepsine dair hislerimi ortak birkaç cümlede özetlemem gerekirse:

– Pekala bir yer dönüşünde ya da orada, yazarken en ağır hissiniz ne oluyor?

Konutundayken, başına gelen her şeyi, aşkını, hasretini, memnunluğunu, acısını, gücünü, acizliğini, hastalığını, sıhhatini eşsiz zannediyor insan. Yola çıkınca, yaşanmış ve yaşanan her hayatın roma benzeyen benzersizliğini fark ediyor. Yalnızca kendi etrafında döndüğünü sandığı dünyanın milyarlarca varlık için de birebir olağan mucizeyi gerçekleştirdiğini anlıyor. İşte benim her yol dönüşünde hissettiğim en ağır his bu oluyor. Kendimle sınırlanmayan bir var oluşun sınırsızlığı içinde hayata devam ediyor olmak.

– Yeni bir kitap çalışmanız olacak mı? Şimdilerde neler yapıyorsunuz?

Umarım olacak. Yazmaya devam ediyorum. Tüm yaşanmışlıklar bir ortaya gelmek için kendilerini yeniden hazır hissettiklerinde bana haber vereceklerdir diye düşünüyorum.

Damla Karakuş: Teşekkür ederim.

Şebnem Akarsu: Teşekkür ederim.

İçimdeki Yolcu

Şebnem Akarsu

Artemis Yay.

S.: 320

Kitabı almak için tıklayınız: kitapyurdu

*

Damla Karakuş

Instagram:

ETİKETLER: , , , ,
BİR YORUM YAZIN

ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.